Dag in, dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit. De frustraties, pijn, verdriet en boosheid. Mam, ik WIL wel maar ik KAN niet naar school. 

Gesprekken, overleggen, roosters bijschaven, roosters afschalen, aanpassing hier en aanpassing daar.

De overstap naar vso was te groot. Hoe overleef ik dit beleid die niet eenduidig is, de afspraken, het tempo, de tegenstrijdige communicatie onder leerkrachten, ziekteverzuim leerkrachten, flink tetekort aan aandacht en kennis voor de problematiek van mijn dochter.

Overleg hier, overleg daar, strijden voor mn dochter dat ze gezien en gehoord wordt en vooral begrepen wordt! De strijd voor dat plekje in de klas, haar zichtbaar maken. Gewoon, eigenlijk heel gewoon een plekje in de maatschappij te krijgen!.

Maar ze konden niet bieden wat ze nodig had, trauma op trauma, slachtoffer van een slecht functionerend schoolsysteem voor kinderen zoals mijn dochter. Ze kreeg burnout klachten en ging kopje onder, werd depressief en is een jaar thuiszitter. Gelukkig bestaan er plekken zoals zorgboerderijen waar ze WEL gezien worden en zich op hun eigen eigen wijze en eigen tempo kunnen ontwikkelen. Mensen met passie en liefde voor hun vak.

In gedachte bij alle 20.000 thuiszitters.

Ik ben enorm trots op jullie, jullie zijn 1 voor 1 kanjers en blijf geloven in jezelf! Want jullie komen er echt wel.

Gepubliceerd op: www.thuiszittersinhetlicht.nl