Dertien jaar was de leerling toen het noodlot toesloeg. Van de ene op de andere dag was school geen optie meer. De dwang die hem in zijn greep hield en daardoor niet meer kon functioneren sloeg een gat in zijn hele onderwijsloopbaan. Jeugdpsychiater, gedwongen opname, weinig kennis en onbegrip van problematiek en “begeleidingsverlegenheid” door school en casemanager. En dan zit je meer dan tien jaar thuis met onderbreking(en) van pogingen om verder te komen.Twee Staatsexamencertificaten gehaald door thuisonderwijs van ocharm een half jaar. Alleen basisonderwijs gehad en een jaar brugklas, toch zat het behalen erin. Motivatie om Vavo te doen echter na half jaar breekt het op. Uiteindelijk door Participatiewet van gemeente is alleen Enteeonderwijs nog mogelijk.

Gelukkig komt een goede hulpverlener op ons pad die drie jaar mag begeleiden met succes echter als onderwijs op niveau 1 in beeld komt en er doorstroming volgt naar leerjaar 2 wordt begeleiding van de Participatiewet gestopt. Immers de leerling zit op school, het doel is bereikt maar juist als een intermediair nodig blijkt is die er niet meer met gevolg dat wederom de opleiding gestopt wordt. Opnieuw is er geen begrip voor adaptief onderwijs en van inclusief onderwijs is al helemaal geen sprake bij het management. Leerkrachten daarentegen zijn nog wel te kneden echter zij maken geen beleid. Ouders zien met lede ogen hoe het opnieuw stagneert maar blijven steunen, stimuleren en blijven geloven in de persoon. Uiteindelijk zoekt hij zelf op advies van ouders een onderwijsplek. Deze school geeft voordat er sprake is van plaatsing aan te willen luisteren wat er nodig is, luistert naar de persoon hoe de gedachtegang is en wat de valkuilen zijn.

Inmiddels is er structuur en sprake van onderwijs en hopen we dat dit doorgang mag vinden. De draad kan opeens flitterdun worden maar we hopen dat deze school op tijd repareert zodat hier toch kansen mogen liggen. De weg zal lang zijn maar nog altijd beter dan geen pad. Gelukkig is er steeds meer aandacht voor de zgn. thuiszitters.

Het is een hele worsteling en doolhof om de juiste weg in te slaan. Blijf hopen en houd vol voor een ieder die dit aangaat. Het onderwijs kan het maken en breken en stap eens eindelijk van die protocollen af. De school die dit begrijpt maar ook durft uit te voeren kan een wereld van verschil maken.

Gepubliceerd op: www.thuiszittersinhetlicht.nl